40-er moet website bouwen

40-er moet website maken.
Zuchtend en steunend hijs ik me achter mijn laptop. Ik moet een website hebben en nou had ik bedacht dat als iedereen zo’n ding kan maken, ik dat ook kan. Overal lees ik dat je met een simpele druk op de knop, of paar drukken, zo maar een professioneel uitziende site in de lucht kan krijgen. Dat lijkt me wel wat, dat wil ik ook. Maar ik wil er geen geld aan uitgeven, want dat heb ik op het moment even niet. En dus ga ik, vol goede moed, aan de slag met WordPress. Maar al mijn goede bedoelingen ten spijt, de ‘5 minute installation’ is me al te ingewikkeld en ik moet wachten tot manlief thuiskomt en daar tijd voor vrij kan maken. Hij is een liefhebber gelukkig, dus schuldig hoef ik me niet te voelen, als hij een hele avond in elkaar gedoken naar mijn scherm zit te turen. De 5 minutes duren bij hem minstens 4 uur, maar dan is het hem wel gelukt.
De volgende dag mag ik aan de slag, de basis staat, nu alleen nog opleuken. Manlief is er ook van overtuigd dat dat toch wel moet gaan lukken… Maar ook daar struikel ik vrijwel direct. Want hoe krijg ik de verschillende pagina’s in de door mij bepaalde, juiste volgorde? En waarom heb ik per pagina maar één reactiescherm, in plaats van onder elk geplaatst stukje?
Ik besluit dat thee met een doos vol koekjes mij dan maar op weg moet helpen en loop naar de keuken. Het startsein voor ons oudste zoontje, om zijn treinbaan stuk te gooien en met me mee te gaan. “Mag ik ook op de computer?” Nou vooruit, ik zal de oude, gammele voor hem te voorschijn halen. Maar met tegenzin, want ik zie een middag van geblokkeerde, niet werkende Cars filmpjes en Bob de Bouwer spelletjes voor me en dus een schreeuwend kind. Maar eerst zet ik thee en daar doe ik extra lang over, in de hoop dat de interesse voor de computer alweer gedaald is en omgezet in aandacht voor een ander spelletje.
Maar dat is niet het geval. In tegendeel. Als ik terug kom in de kamer, zie ik meneer pontificaal aan de eettafel zitten, laptop uitgeklapt én aangezet, muis in de rechterhand. Zijn broertje van 2 heeft hij naast zich gehesen en hij zegt met autoritaire stem: “Kijk, dan ga je hiernaar toe, daar staat Nijntje, dan klik je daarop en kijk! Nou moet je kiezen, wil je een filmpje of kleuren?” “Kleulen”, zegt zijn broertje braaf.
Ik sta in stomme verbazing naar het tafereel te kijken en zie hoe onze vierjarige moeiteloos met zijn muis tussen verschillende sites laveert. Lezen en schrijven kan hij nog niet, maar internetten kan hij als de beste. Ineens realiseer ik me hoe anders onze kinderen opgroeien dan wij toentertijd, we zijn geruisloos in een heel ander tijdperk aangeland. En ik loop hopeloos achter …
This entry was posted in Diversen and tagged , , , , . Bookmark the permalink.